अभ्यासकेंद्रातील पहिला महिना

पहिल्या सकाळी बारा मुले आली. एक खोली, प्रत्येकाला एक पाटी, आणि उद्याही तिथे असणारे कोणीतरी, याखेरीज कोणीही त्यांना काहीही वचन दिले नव्हते.

चौथ्या आठवड्यापर्यंत ती एकतीस झाली.

आम्ही नेमके काय केले

योजना मुद्दामच लहान ठेवली, कारण रोज चालणारी लहान योजना दोनदा चालणाऱ्या मोठ्या योजनेपेक्षा चांगली असते.

• कुलूप लावता येईल अशी एक खोली. वस्तीच्या कडेला भाड्याने, जेणेकरून कोणत्याही मुलाला मुख्य रस्ता ओलांडावा लागू नये
• पाट्या, खडू आणि वह्या, ज्या केंद्रातच ठेवल्या जातात, घरी पाठवल्या जात नाहीत
• वस्तीतीलच एक प्रशिक्षित शिक्षिका, जिला योग्य मानधन दिले जाते
• दररोज शिजवलेले जेवण, धड्यांपूर्वी, नंतर नाही

शेवटची गोष्ट ही सोय नाही. उपस्थिती जवळपास अचूकपणे जेवणासोबत चालली.

उपस्थिती भुकेवर अवलंबून असू नये.

आमचे काय चुकले

आम्ही सकाळी नऊला उघडत होतो. यांपैकी बहुतेक मुलांचे पालक सहा वाजता कामावर निघतात, आणि लहान मुलांना मोठी भावंडे सांभाळतात, जी स्वतःच शाळेपासून दूर राहत होती. वेळ साडेसातवर आणल्याने पंधरा दिवसांत नऊ मुले वाढली.

कुटुंबांना समजावावे लागेल असेही आम्ही गृहीत धरले होते. तसे नव्हते. त्यांना फक्त एवढेच हवे होते की दुसऱ्या महिन्यातही आम्ही तिथे असावे.

याचा खर्च

केंद्राचा एक महिना अंदाजे ₹25,000 मध्ये चालतो, ज्यात भाडे, शिक्षिका, साहित्य आणि जेवण येते. संपूर्ण तपशील मोहिमेच्या पानावर आहे.

नावे आणि चेहरे केवळ पालकांच्या परवानगीनेच प्रसिद्ध केले जातात.